• NEWSROOM

The Irishman: Το Μεγάλο Αμερικανικό Σινεμά του Μάρτιν Σκορσέζε

*Του Πάνου Λιάκου




Υποφέρω χρόνια από το σύνδρομο του μαθητή. Έτσι, κάθε φορά που είναι να βγει μια ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε πιάνω θέση μπροστά-μπροστά στην προβολή μαζί με το τετραδιάκι μου για να δω τι έχει κάνει ο Δάσκαλος αυτή τη φορά. Αυτό είναι το Μεγάλο Αμερικανικό Σινεμά.


Τέτοιο σινεμά κάνει στον ''Ιρλανδό'' ο Μάρτιν Σκορσέζε και έχει για να βασιστεί το σενάριο του εξπέρ στα σενάρια εκ διασκευής, Steven Zaillian (Όσκαρ για τη Λίστα του Σίντλερ). Σε πόσα επίπεδα παίζει η αφήγηση, σε πόσους χρόνους, δεν περιγράφεται. Αυτό θα πρέπει να διδάσκεται στις σχολές σεναρίου από εδώ και στο εξής...υποθέτω. Πόσες στροφές παίρνει το μοντάζ της Θέλμα Σουνμέικερ (έχω πολλές φορές αναρωτηθεί τί θα ήταν χωρίς αυτήν ο Σκορσέζε μας), πώς αφήνει και κάποιους νεκρούς χρόνους, παύσεις που ενισχύουν το ρεαλισμό, πώς κάποιες ατάκες βγάζουν γέλιο και χωρίς να καταφεύγουν στη βωμολοχία είναι κάτι το τρομερό.





Ναι, ο Μάρτιν Σκορσέζε είναι απολύτως στο στοιχείο του, στο είδος του γκανγκστερικού δράματος που τον καθιέρωσε, μέσα από το οποίο έλαμψε. Παίζει στη δάχτυλα αυτή την αφήγηση, διδάσκει τις ατάκες στους ηθοποιούς του με τέτοιο τρόπο ώστε να βγαίνει σε σημεία και η ειρωνεία (σύνδεση Μαφίας και πολιτικής) και τους οδηγεί όλους πολύ πολύ ψηλά. Ναι, είναι καταδικό του είδος αυτό, παράλληλα όμως τον βοηθούν σκηνογραφία και μουσική ως προς την ανασύσταση της εποχής. Το δε μουσικό θέμα του Ρόμπι Ρόμπερτσον είναι σαν να κινείται κάπου ανάμεσα Once Upon a time in America και The Godfather.


Ο πρωταγωνιστής, δηλαδή ο Ιρλανδός, είναι ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Έχει τουλάχιστον μια εικοσαετία να δώσει τέτοια ερμηνεία. Κι αυτό κυρίως το βλέπεις στην τελευταία πράξη του δράματος όπου ο σεναριογράφος μαζί με το Σκορσέζε το πάνε και παραπέρα, επεκτείνεται όλο αυτό και πέραν του γκανγκστερικού είδους. Όλα τα υπαρξιακά του ήρωά του, στη μάσκα του προσώπου τα γράφει με μια πίκρα ο Ντε Νίρο. Και έχει και άψογους υποστηρικτικούς, τον Αλ Πατσίνο στο ρόλο του Τζίμι Χόφα αλλά και το Τζο Πέσι. Αναρωτιέσαι ποιος θα πρωτοχωρέσει στην πεντάδα των Όσκαρ για υποστηρικτικό. Όσον αφορά το Ντε Νίρο, εάν δεν είχαμε Χοακίν Φοίνιξ, εκεί θα το πόνταρα το Όσκαρ γι' αυτή την τελευταία πράξη που τσακίζει. Και ανταμείβει για την υπομονή του θεατή να παρακολουθήσει μια ταινία που αγγίζει τις τρεισήμιση ώρες.


(Μη μου πείτε για τίποτα παρακολούθηση μέσω Netflix και τέτοια...)



Πηγή εικόνων: forbes.com, ifccenter.com

2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png