• GUEST WRITER

«Πνευματικός Καπιταλισμός»


Photo by MARCIN CZERNIAWSKI on Unsplash

Του Κωνσταντίνου. Ι. Ευθυμίου*


Το θλιβερό περιστατικό της σοκαριστικής επίθεσης με το καυστικό υγρό, έχει αναλυθεί πλέον από πολλούς συναδέλφους σε κάθε επίπεδο και σε κάθε μέσο. Εφημερίδες, κανάλια, μέσα μαζικής δικτύωσης, σε παρέες, όλοι έχουν άποψη και σπεύδουν να την ντύσουν με «επιστημονικότητα». Μια τραγικότητα με πρωταγωνιστές συμπολίτες στους οποίους έχουν αποδοθεί ήδη διάτρητοι τίτλοι και μετέωρες ιδιότητες. Ένα υποτιθέμενα εμφανές περιστατικό ζήλιας στο οποίο σπεύσανε πλείστοι να αποδώσουν ιδιότητες οριακής προσωπικότητας όσο και προβληματικού κοινωνικού προσδιορισμού. Έννοιες, όροι, τίτλοι, γνώμες, όλα και το καθένα ξεχωριστά, πολύ λίγα μπορούν να προσφέρουν στην ουσιαστική κατανόηση του συμβάντος. Δεν είναι η μόνο η έλλειψη γνώσης των κινήτρων του θύτη αλλά και η παντελώς άγνοια του ιστορικού των εμπλεκομένων στην υπόθεση.


Παρακολουθώντας την υπερβολικώς αυθαίρετη ψυχογραφική ανάλυση των εμπλεκομένων, μου δημιουργήθηκαν σκέψεις που ενυπήρχαν για καιρό. Όπως η ανάγκη της κοινωνίας για προσδιορισμό και κατηγοριοποίηση ως μέσα κατανόησης. Μια κοινωνία εμποτισμένη στην προσωποποίηση συναισθημάτων. Μια ανάγκη για ένα «ξεκαθάρισμα», και μια ανάγκη επεξήγησης – με όποιο κόστος για την αλήθεια – την οποία αρκετοί εκμεταλλεύονται για ίδιον όφελος.


Έτσι λειτουργούσε πάντα ο αιμοβόρος πνευματικός «καπιταλισμός». Η ισχυρότερη γνώμη ας κερδίσει. Το στίγμα όμως μένει. Παρακολουθούμε εδώ και μέρες, σε κάθε ποινικό ή μη συμβάν, μια χαλαρότητα, μια εμμονική ενοχοποίηση που εμπεριέχει στην πλειοψηφία των περιπτώσεων ιδεοληψίες και ιδιωτικά πάθη. Είναι αν θέλετε, ένα παιχνίδι κοινωνικής ψυχοθεραπείας στο οποίο οι κατήγοροι εξιλεώνονται, οι θύτες καταδικάζονται προτού η δικαιοσύνη αποφανθεί και τα θύματα θεοποιούνται. Σε άλλες περιπτώσεις όπως αυτής της άτυχης Ιωάννας, τα θύματα θυματοποιούνται δεύτερη φορά, όταν τους επιρρίπτονται ευθύνες από τον κατήγορο πληθυσμό για την προκλητική ενδυμασία ή την «ανάρμοστη συμπεριφορά». Είναι λες και η κοινωνία στο Κολοσσαίο έχει θεσπίσει έναν διαφορετικό νομοθέτη.


Θα προτιμούσα η επιστημονική κοινότητα να στεκόταν στο ύψος των περιστάσεων και να μην δενόταν στο άρμα της ευαισθητοποίησης και του λαϊκισμού. Θα προτιμούσα η εννοιολογική ταύτιση να ήταν κατακριτέα καθώς από μόνη της η φράση αυτή αποτελεί οξύμωρο σχήμα. Οι έννοιες δεν έχουν ένα θέσφατο πρόσημο, επομένως δεν μπορούν να ταυτιστούν τοιουτοτρόπως. Καθένας από εμάς αντιλαμβάνεται αλλιώς την έννοια θύμα, πόνος, εκδίκηση, ζήλια, εμμονή, διαταραχή προσωπικότητας, σύνδρομο του καθρέπτη και άλλες τέτοιες θεωρήσεις που αποσκοπούν σε προβολή και όχι σε κατανόηση.


Το περιστατικό με το καυστικό υγρό είναι συγκλονιστικό όχι μόνον για την φρικαλεότητα της επιλογής να στιγματιστεί ένα θύμα μέχρι το τέλος της ζωής του, αλλά και για την επιλογή μιας κοινωνίας - δικαστών να καταδικάζει με τον ίδιο τρόπο. Και τα δύο προκαλούν τον ίδιο τρόμο.



*Ο Κωνσταντίνος Ευθυμίου είναι Ψυχολόγος, Επαγγελματικός Σύμβουλος & Συγγραφέας


2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png