• ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΑΝΑΚΑΚΗ

Ο Δημήτρης Κόψης μιλά για την Τέχνη του σήμερα, το ρομαντισμό και για ένα ελπιδοφόρο μέλλον



Η Τέχνη είναι μια μορφή αθάνατη. Γεννιέται αλλά δεν πεθαίνει. Προσφέρει χωρίς να αποζητά. Υπάρχει για τους πιστούς της και ζει μέσα από εκείνους. Από εκείνους που την πλάθουν αλλά και από εκείνους που την απολαμβάνουν.


Η Τέχνη συνιστούσε ανέκαθεν ένα καταφύγιο. Ένα καταφύγιο ελεύθερης προσέλευσης σε κάθε τι κατακριτέο και απαγορευμένο. Η ύπαρξή της ταυτίζεται με όποιο πιθανό συναίσθημα. Ενθουσιασμό, οργή, έρωτα, απογοήτευση, αισιοδοξία. Οποιαδήποτε και αν είναι η φύση του, η Τέχνη η ουσιαστική και η ασυμβίβαστη φροντίζει κάθε φορά να το συντρέχει και να του απαντά με α γ ά π η.


Η Τέχνη δεν κατακρίνει, δεν απαγορεύει, δεν καταδικάζει. Η Τέχνη θρέφει την ελευθερία. Την ελευθερία στη ζωή, την έκφραση, την απόλαυση. Καλωσορίζει το νέο αλλά σέβεται το παλιό, παραμένει πιστή «Πηνελόπη» σε αξίες αλλά δεν διστάζει να καθιερώσει νέες.


Η Τέχνη επιλέγει να αποστασιοποιείται από τη λογική και να βαδίζει με γνώμονα το αίσθημα. Αποδέχεται την απελευθέρωση πηγαίων σκέψεων, συναισθημάτων, επιθυμιών. Και έπειτα δίνει σε αυτά νέα πνοή, τα πλάθει, τα μορφοποιεί, τους δίνει σάρκα και οστά. Η Τέχνη δίνει ζωή στο ρομαντισμό και ο ρομαντισμός στην τέχνη.


Η Τέχνη δεν περνά ποτέ στην αφάνεια, ενώ πρωτοστατεί σε χρονικές περιόδους έντονες και ενίοτε αντιφατικές. Αναλόγως στάθηκε, και εξακολουθεί να το κάνει, σε μια περίοδο κρίσης της οποίας ο χαρακτήρας απεδείχθη κάτι παραπάνω από υγειονομικός. Μιας κρίσης κοινωνικής, οικονομικής, ιδεολογικής. Μιας κρίσης με περίβλημα πολύπλευρο και δαιδαλώδες.


Η αντιμετώπιση της Τέχνης από τα πλήθη είναι μέσες άκρες γνωστή. Με τις απόψεις να βρίσκονται σε διαρκή πόλωση, εκείνη άλλοτε γίνεται βαθιά αντιληπτή και άλλοτε απλά αναλώσιμη. Άλλοτε επιβραβεύεται και άλλοτε τυγχάνει αποδοκιμασίας. Με αντίστοιχη ευκρίνεια αποκωδικοποιούνται οι συμπεριφορές των δεκτών απέναντί της σε όλη τη διάρκεια της κρίσης που εξελίσσεται. Συχνά δίνεται η εντύπωση, ότι συντηρεί το ίδιο το «ζην» και άλλες φορές ότι δεν είναι παρά μια μορφή εμπορικής ψυχαγωγίας.


Και ενώ εκείνη χρήζει τέτοιας αντιμετώπισης από τους αποδέκτες της , οι άνθρωποι που την πλάθουν φαίνεται την αντιλαμβάνονται διαφορετικά…


Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ο Δημήτρης Κόψης. Μια προσωπικότητα με εκτίμηση απέναντι στην τέχνη, που χαρίζει ζωή σε συναισθήματα μέσα από τους στίχους και τη μουσική του.


Γεννήθηκε στα Χανιά περίπου ένα μήνα πριν από την έναρξη της νέας χιλιετίας. Η μουσική μπήκε στη ζωή του στα χρόνια της εφηβείας ενώ δεν άργησε να καταπιαστεί με την δημιουργία δικών του έργων. Το 2017 κυκλοφόρησε το πρώτο του κομμάτι «Lunatic», ακολούθησε το τραγούδι «Selves» ενώ το Νοέμβριο του 2019 κυκλοφόρησε από την MINOS-EMI το κομμάτι «Ανεξίτηλες Γραμμές» στο οποίο υπογράφει για άλλη μια φορά στίχους και μουσική. Οι προσωπικές του εμφανίσεις σε σημεία αναφοράς όπως στο Σταυρό του Νότου και στο Black Duck έρχονται να συμπληρωθούν με τις κοινές εμφανίσεις δίπλα σε καλλιτέχνες όπως η Παυλίνα Βουλγαράκη, η Angelika Dusk και η Νατάσσα Μποφίλιου. Ακόμα, το τραγούδι του «Burnin’» σφράγισε την επέτειο των 10 ετών οργάνωσης του TEDxAthens, που έλαβε χώρα στην Εθνική Λυρική Σκηνή του ΚΠΙΣΝ.


Πηγή φωτογραφίας: Ιωάννης Πεφάνης

Η μουσική για εκείνον μπορεί να έχει τον πρώτο λόγο, ωστόσο απολαμβάνει εξίσου το διάβασμα, δηλώνει σινεφίλ ενώ από τη ζωή του δεν λείπει η συντροφιά καλών φίλων.


Ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του πεισματάρη, ευσυγκίνητο, με μια παραπάνω δόση ευαισθησίας καθώς και προστατευτικό απέναντι στους ανθρώπους που αγαπά. Πιθανόν από τις απαντήσεις του μπορεί κανείς να αναγνωρίσει κάποια από τα παραπάνω ίσως και να προσθέσει νέα…



Δημήτρη, πώς παρουσιάζεται η Τέχνη στη σκέψη σου και τι συμβαίνει στη δίκη σου πραγματικότητα όταν έρχεσαι σε επαφή με όποια μορφή της ;


Πάντα μου προκαλούσαν θαυμασμό, όλες οι μορφές της και από μικρός ήθελα να αφοσιωθώ σε αυτήν. Επομένως, θα έλεγα ότι την αισθάνομαι σαν το απόλυτο ιδανικό. Η τέχνη μας συνοδεύει σε όλες τις διακυμάνσεις της ζωής μας. Με την τέχνη, όλα αυτά που έχουμε ζήσει, οι εμπειρίες και οι αναμνήσεις μας παίρνουν μια άλλη διάσταση, πιο ποιητική.


Θα έλεγες ότι είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης σου, ένας παράγοντας ζωτικής σημασίας ;


Απόλυτα. Δεν θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να φανταστώ τη ζωή μου και την καθημερινότητα μου χωρίς την ύπαρξη της.


Τι συναισθήματα σου προκαλούνται όταν καταφέρνεις να δώσεις ζωή σε μερικές λέξεις που περιγράφουν τη σκέψη σου;


Θα έλεγα ότι είναι από τα πιο όμορφα συναισθήματα. Κάθε μια σκέψη και κάθε ένας προβληματισμός ή συναίσθημα που μπορεί δυνητικά να γίνει τραγούδι είναι για μένα ένα μικρό προσωπικό στοίχημα. Όταν κάποιο από αυτά καταλήγει να ολοκληρώνεται, νιώθω το όμορφο συναίσθημα της επίτευξης ενός στόχου.


Πιστεύεις ότι η μετατροπή μιας τυπικής πρώτης ύλης σε ένα κομμάτι τέχνης είναι που σε συναρπάζει περισσότερο ή μήπως η ιδέα της αποδοχής της από το κοινό ;


Πιστεύω ότι ο μεγαλύτερος στόχος και η μεγαλύτερη επιθυμία κάποιου που ασχολείται με την τραγουδοποιία, είναι να καταφέρει να κάνει τον κόσμο να εκφραστεί και να ταυτιστεί -μέσω των τραγουδιών του- με τις δικές του σκέψεις και συναισθήματα. Δεν υπάρχει πιο δυνατό συναίσθημα από το να βλέπεις έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις να τραγουδάει τα λόγια που εσύ έγραψες χαμένος στις πιο προσωπικές σου στιγμές.


Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι οι περισσότεροι δέκτες των έργων της Τέχνης αρκούνται στην απόλαυση τους ενώ αδιαφορούν για τα αιτήματα των δημιουργών τους. Η περίσταση αυτή είναι εύκολα διαχειρίσιμη από έναν καλλιτέχνη ή μήπως του προκαλεί ασφυκτικά συναισθήματα;


Δυστυχώς, αυτό είναι αλήθεια. Ειδικά στην τρέχουσα περίοδο που διανύουμε λόγω της κρίσης που προκάλεσε ο κορωνοϊός. Βλέπουμε συνεχώς ανθρώπους να απολαμβάνουν την τέχνη σε όλες τις μορφές της, αλλά παράλληλα να θεωρούν τους ανθρώπους και του δημιουργούς της ως χομπίστες και τα επαγγέλματα στον τομέα του Πολιτισμού, ως “μη κανονικά”. Φυσικά, αυτή η αίσθηση της επαγγελματικής ανισότητας που προκαλεί το συγκεκριμένο στερεότυπο, καλλιεργεί στους καλλιτέχνες συναισθήματα κοινωνικής αδικίας αλλά και περιθωριοποίησης στον επαγγελματικό χώρο.


Τι είναι εκείνο που, κατά τη γνώμη σου, προσπορίζει στην Τέχνη τόση δυναμική ακόμα και την ικανότητα να «αλλάξει» τον κόσμο ;


Πιστεύω ότι αυτό που δίνει τόση δυναμική στην Τέχνη είναι το στοιχείο της μαζικής αποδοχής που έχει. Από την αρχή ακόμα της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι και σήμερα, ο άνθρωπος καταπιάνεται με διάφορες μορφές της Τέχνης. Αυτό ακριβώς αποδεικνύει την αναγκαιότητα της ύπαρξης της στη ζωή μας αλλά και την ικανότητα της, να αλλάζει και να επηρεάζει τον κόσμο.


Θεωρείς ότι η «φευγαλέα» αν όχι η καθαρά εμπορική αντιμετώπισή της από μια σημαντική πλειοψηφία δικαιολογεί την έλλειψη ανθρωπιάς και ρομαντισμού στην εποχή μας;


Αυτό που πιστεύω είναι ότι η ανθρωπιά και ο ρομαντισμός πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Σίγουρα, στις μέρες μας, λόγω του σύγχρονου ρυθμού ζωής και της ταχύτητας, ένα μέρος της Τέχνης βασίζεται στην μαζική παραγωγή και στην αναλωσιμότητα. Παρόλα αυτά, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι στην εποχή μας, εκτός από τα προαναφερθέντα, έχουν δημιουργηθεί και πολλά αξιόλογα έργα τέχνης που πραγματικά αξίζει να ανακαλύψουμε.


Εσύ ως Δημήτρης επιλέγεις να συμπορεύεσαι με τον ρομαντισμό και το συναίσθημα ή μήπως είναι μια συνύπαρξη που σε τρομάζει ;


Νομίζω ότι θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου, ακραία ρομαντικό. Επομένως, ο ρομαντισμός και το συναίσθημα είναι απολύτως αναπόσπαστα κομμάτια της καθημερινότητας και της ζωής μου. Κανένας, κατά τη γνώμη μου, δεν θα μπορούσε να φανταστεί έναν κόσμο χωρίς συναίσθημα. Αυτό είναι που δίνει ρεύμα και νόημα στην καθημερινότητα. Μόνο με οδηγό το συναίσθημα μπορούμε να πούμε ότι ζούμε.


Τελειώνοντας, υπάρχει κάτι που να συνιστά για εσένα ελπίδα για ένα φωτεινότερο μέλλον; Θα μπορούσε αυτό να είναι η επιστροφή στη γνήσια και ουσιαστική τέχνη;


Αυτό που πρωτίστως συνιστά για μένα ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον είναι η ανθρωπιά και ο σεβασμός. Είναι οι νέοι άνθρωποι που με το ταλέντο τους και την όρεξη τους θέλουν να δώσουν κάτι από τον εαυτό τους για να γίνει αυτός ο κόσμος λίγο καλύτερος. Είναι ο σεβασμός των ανθρώπων απέναντι στο αναφαίρετο δικαίωμα της προσωπικής ελευθερίας. Είναι οι προσωπικές θυσίες του καθενός που έχουν ως στόχο την συλλογική κοινωνική ευημερία. Τους τελευταίους μήνες είδαμε αναρίθμητα περιστατικά, όπου πολλοί συνάνθρωποί μας μάς έδειξαν τι σημαίνει ανθρωπιά, σεβασμός, βοήθεια και κυρίως ανιδιοτέλεια, σε μια περίοδο όπου το χρειαζόταν περισσότερο από οποτεδήποτε άλλοτε. Επομένως, θα λέγαμε ότι η ουσιαστική τέχνη βρέθηκε ακόμα και στη μικρότερη πράξη αγάπης που συνετέλεσε σημαντικά στην ελπίδα για ένα φωτεινότερο μέλλον στις κοινωνίες του κόσμου.


2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png