• GUEST WRITER

Μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα - Μέρος 4ο ("Παρασκευή - Μια μέρα πριν")

της L.


Παρασκευή - Μια μέρα πριν

Πηγή εικόνας: www.home-designing.com

Η Λία καθόταν στο μπαλκόνι και κοιτούσε το φως στη γωνία του δρόμου, απολαμβάνοντας τη μυρωδιά του πρώιμου καλοκαιριού. Τα χαρτιά μπροστά της, άλλα λευκά και άλλα γεμάτα μουτζούρες, φαίνονταν ανέγγιχτα αυτό το απόγευμα. Σε μερικά, ο πάτος ενός ψηλού ποτηριού είχε αφήσει σημάδι, ενώ σε άλλα υπήρχε στάχτη μαζί με ξύσματα από ένα κόκκινο, μυτερό πια μολυβάκι, που είχε πέσει στο πλακάκι της βεράντας.


Ο άντρας σήκωσε το φάκελο από το πάτωμα και με αργές, προσεγμένες κινήσεις τον άνοιξε. Χωρίς να χάσει καιρό διάβασε το περιεχόμενό του με μια ανάσα. Σαφείς οδηγίες για ένα μέρος που μπορούσε να τοποθετήσει κάπου δυτικά, ώρα, η αυριανή ημερομηνία και ένα όνομα που έπρεπε να αναζητήσει. Αρκούσαν αυτά.


Το μόνο που τον απασχολούσε ήταν ποιος είχε χτυπήσει το κουδούνι και είχε επιμείνει τόσο. Μπορούσε να πει με σιγουριά ότι δεν ήταν το ίδιο πρόσωπο που είχε αφήσει το φάκελο, δεν συνηθίζονταν αυτά. Και άραγε είχαν διασταυρωθεί οι δυο τους;


Η Λία ένωσε τις δύο ξύλινες καρέκλες και ξάπλωσε στη βεράντα. Είχε πιει το τζιν τόνικ που πρόσταζε η μοναχική βραδιά και είχε φάει τα λιγοστά τσιπς που βρήκε στο ντουλάπι. Έπιασε το κινητό της. Άλλη μια μέρα που δεν είχε σήμα. Έπρεπε να επικοινωνήσει με την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας αλλά πάλι το είχε αμελήσει. Από εκεί που βρισκόταν έβλεπε το κυπελλάκι του παγωτού που κείτονταν ακόμα στο πάτωμα του σαλονιού. Μακάρι η Τενιούζ να γυρνούσε σύντομα και να είχε προνοήσει να φέρει ένα καινούριο, σκέφτηκε.


Λίγο πριν σβήσει η οθόνη του κινητού της, την προσοχή της τράβηξε η λευκή γραμματοσειρά που κουβαλούσε τη μέρα της βδομάδας. Παρασκευή.Το ημερολόγιο είχε μείνει μια μέρα πίσω. Η πόρτα άνοιξε με φορά και μέσα μπήκε η Τενιούζ. Χαμογέλασε προσπαθώντας να κρατήσει με το ένα χέρι δύο χωνάκια παγωτό. Μια μπάλα φιστίκι και μια αλατισμένη καραμέλα έσταζαν στο πάτωμα. Στο άλλο της χέρι κρατούσε ένα μισολερωμένο φάκελο.


Αρκετά πιο δυτικά, στο λόφο με τα αμέτρητα φώτα, υπήρχε ένα σπίτι μόνο, περιτριγυρισμένο από στρέμματα γεμάτα πελώριες ανθισμένες πορτοκαλιές. Απομονωμένο από την κοινωνία, ησύχαζε ανάμεσα στους βραδινούς ήχους του τριζονιού και του νερού της πισίνας. Αν κάποιος αποφάσιζε να κολυμπήσει, μπορούσε να δει από το χείλος της ολόκληρη την πόλη. Ήταν η ηρεμία πριν από τη μεγάλη καταιγίδα μιας ασυνήθιστης γιορτής, που θα γέμιζε με άγνωστο κόσμο τον κήπο του κτήματος σε είκοσι τέσσερις ώρες ακριβώς.


Συνεχίζεται

2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png