• GUEST WRITER

"Λίγο νερό, παρακαλώ"

της Domina Monriel


«Δεν μπορείς, αφού φέρεις νερό σ’ ένα άλογο, να το διδάξεις πώς να το πιει». –Will Rogers, διάσημος ηθοποιός τις δεκαετίες του ’20 και ’30.


Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε αντιμετωπίσει στιγμές αδυναμίας, αναταραχής κι αστάθειας. Στιγμές που νιώθαμε τελείως «χαμένοι». Όσοι το έχουν βιώσει, κατανοούν εύκολα σε τι αναφέρομαι. Τι γίνεται όμως, όταν ο σύντροφός μας βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση; Ποιο είναι το «νερό» που χρειάζεται να του φέρουμε, κι αν το φέρουμε θα έχει νόημα;


Μιλώντας με τον κ. Κωνσταντίνο Λιόλιο, ψυχίατρο κι ομαδικό ψυχαναλυτή, μαθαίνουμε ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της ψυχοθεραπείας σε μία τέτοια κατάσταση.


Τι οδηγεί κάποιον να ζητήσει την ψυχοθεραπεία;

Είναι, κατ’ αρχάς, κάποιου είδους συμπτώματα. Αυτά είναι είτε αγχώδους συμπτωματολογίας, είτε είναι καταθλιπτικής φύσεως συμπτώματα. Μπορεί να είναι αϋπνίες, διαταραχή πρόσληψης τροφής, δυσκολίες στις διαπροσωπικές σχέσεις ή ακόμη και με τον ίδιο μας τον εαυτό (πχ. η εικόνα που έχουμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας). Τις πιο πολλές φορές, έχει ήδη περάσει αρκετός καιρός που το άτομο δεν το σπουδαιολογεί, το ανάγει σε ρεαλιστικούς λόγους πχ. «ήμουν κουρασμένος», ή «είχα άγχος για κάτι». Αφού , πρώτα, όμως έχουμε αποκλείσει την ύπαρξη ενός οργανικού υποβάθρου, μπορούμε να μιλήσουμε με ασφάλεια ότι είναι ψυχογενούς αιτιολογίας. Βέβαια, το ένα δεν αναιρεί το άλλο, ότι δηλαδή ένα πρόβλημα μπορεί να είναι μόνο οργανικής ή μόνο ψυχικής φύσεως. Ένας άνθρωπος είναι τόσο σώμα, όσο και ψυχή.


Ποιος είναι ο στόχος της ψυχοθεραπείας;

Αν πούμε ότι η ψυχή μας είναι ένα container, μέσα σε αυτό μπαίνουν τα στοιχεία της εξωτερικής, αλλά και της εσωτερικής πραγματικότητας.

Μία βασική λειτουργία του container αυτού, είναι να αντέξει, και σε γενικές γραμμές αντέχει πολλά πράγματα. Μία άλλη βασική λειτουργία είναι να επεξεργαστεί τα στοιχεία της εμπειρίας. Βασική δουλειά της ψυχοθεραπείας, και κατ’ επέκταση της ψυχικής αλλαγής, είναι να βοηθήσουμε αυτό το container να μπορεί να αντέχει πολύ περισσότερα πράγματα απ’ ό,τι άντεχε στο παρελθόν. Αυτό γίνεται κυρίως μέσω του container του θεραπευτή ο οποίος «αγκαλιάζει» με κάποιον τρόπο τις ανασφάλειες του θεραπευόμενου, που δεν μπορεί να τις αντέξει εκείνη την ώρα, τις «μεταβολίζει ψυχικά» όπως λέμε (δηλ. τις επεξεργάζεται), και τις επιστρέφει επεξεργασμένες πίσω στον θεραπευόμενο. Η «επιστροφή» αυτή γίνεται με έναν τρόπο που μπορεί η ψυχική συσκευή του θεραπευόμενου τόσο να το αντέξει, όσο και να το ακούσει.


Πώς μπορείτε, όμως, να διασφαλίσετε τη μονιμότητα της ψυχικής αλλαγής; Μπορείτε;

Αυτό είναι αποτέλεσμα ψυχικών διαδικασιών, οι οποίες λαμβάνουν χώρα σε ασυνείδητο επίπεδο. Όταν οι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ερμηνεία, αρχίζουν να σκέφτονται και να επαναπροσδιορίζονται. Αυτή είναι μια διαδικασία που συμβαίνει διαρκώς κατά τη διάρκεια της ψυχοθεραπείας. Μάλιστα, από ένα σημείο και μετά, το container του θεραπευόμενου έχει αναπτυχθεί αρκετά, και οι ψυχικοί του μηχανισμοί έχουν αρχίσει να βελτιώνονται, με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται πλέον το ιδανικό container του θεραπευτή. Το ίδιο το container του θεραπευόμενου μπορεί πλέον να διαχειρίζεται τις πραγματικότητες.


Πόσο χρόνο χρειάζεται, όμως, για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο μέσω της ψυχοθεραπείας;

Θεωρώ ότι δεν μπορεί να διαρκέσει λιγότερο από 2-3 χρόνια.


Συμπεραίνουμε, λοιπόν πως μέσω της ψυχοθεραπείας η αλλαγή είναι όχι μόνο εφικτή, αλλά και αναπόσπαστο κομμάτι της. Το πρώτο, όμως, και πολύ σημαντικό βήμα είναι η συνειδητοποίηση από το άτομο ότι «κάτι πάει στραβά». Γιατί αν το ίδιο το άτομο δεν το βλέπει, τότε «είναι πολύ δύσκολο να ‘φτιάξεις’ κάποιον, και είναι πραγματικά δύσκολο να φτιάξεις κάποιον που δεν επιθυμεί να ‘φτιαχτεί’», κατά τον κλινικό ψυχολόγο και λέκτορα στο University of Toronto, Jordan Peterson.


Ο ίδιος, σε αποσπάσματα από δύο ομιλίες του αναφέρει:

«Αν κάποιος που πνίγεται έχει τα χέρια του γύρω από τον λαιμό σου και σε τραβάει προς τα κάτω, δεν είσαι αναγκασμένος να πνιγείς μαζί του. Είναι μάλιστα κανόνας της ναυαγοσωστικής, πως πλησιάζεις κάποιον που πανικοβλημένος πνίγεται δηλώνοντας εξ αρχής: ‘Θα σε σώσω, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μπορείς να με πνίξεις καθώς εγώ προσπαθώ. Και στο δίλημμα «να πνιγείς μόνος σου ή να πνιγούμε μαζί», είσαι μόνος σου’. Αυτό δεν είναι κακία. Αυτό είναι σοφία».


Φυσικά, είναι καλό να μην βιαστούμε να κατηγορήσουμε κάποιον πως «προσπαθεί να μας πνίξει μαζί του». Ας κρατήσουμε στο μυαλό μας αυτά τα λόγια του κ. Λιόλιου: «Δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που να μην έχει προβλήματα, τραύματα, που να είναι παντοδύναμος, να τα αντέχει όλα. Εκ των πραγμάτων, η ανθρώπινή μας φύση έχει και ευαλωτότητες, ελαττώματα, αδυναμίες. (…) Δεν υπάρχει ‘ευαλωτόμετρο’ με το οποίο κρίνουμε τους ανθρώπους».


Αυτό, σε συνδυασμό με τα λεγόμενα του Jordan Peterson:

«Προσπάθησε να μην τρέφεις αυταπάτες, παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται, από την αρχή μίας σχέσης. Πες την αλήθεια στον σύντροφό σου και προσπάθησε να βρεις ποια είναι αυτή η αλήθεια για σένα. (…) Στόχευε πάντα στο καλύτερο»,

μπορούν να αποτελέσουν οδηγό μας σε μία τέτοια κατάσταση.


Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως ένα διψασμένο άλογο που θέλει να πιει νερό θα βρει τον τρόπο· μπορεί να χρειάζεται μόνο την ασφάλεια πως στέκεσαι δίπλα του, καθώς προσπαθεί να μάθει το πώς.




Πηγή εικόνας: http://psychologos-mariakoraka.gr

2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png