• NTEΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΧΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

“Ας του συγχωρεθεί αυτή η μία και μοναδική του αμαρτία...”


cnn.gr

Η αντρική ψυχραιμία απέναντι στα σεξουαλικά εγκλήματα, υποδηλώνει πολλά για την αληθινή εικόνα του πλασματικού “φεμινισμού” που υποστηρίζεται σήμερα από τους περισσότερους άντρες.


Η κριτική στάση του ατόμου απέναντι σε κάθε επιλήψιμη συμπεριφορά ή σε κάτι που επίσημα αποκαλείται και αποτελεί έγκλημα έχει πολλές περισσότερες διαβαθμίσεις από το απλώς “θετικό” ή “αρνητικό” και επηρεάζεται από πάρα πολλούς παράγοντες, κατά πλειοψηφία, δύσκολα ανιχνεύσιμους. Παράγοντες κοινωνικούς, προσωπικούς αλλά κυρίως, θα λέγαμε, παράγοντες σχετικούς με τη θέση και το ρόλο του ατόμου μέσα στην κάθε κοινωνία:


Εν ολίγοις, η τοποθέτησή σου στον κόσμο και κατά πόσο αυτό που συμβαίνει επηρεάζει αυτή τη θέση σου, μπορεί να αποτελέσει ασυνείδητα ή ακόμα χειρότερα συνειδητά, βασικό κριτήριο για τη στάση που θα κρατήσεις απέναντι στα φαινόμενα.


Η γενική παραδοχή ότι η σεξουαλική κακοποίηση, ή ο βιασμός είναι σαφώς κάτι κακό (με την άλλη πλευρά δεν θα ασχοληθούμε, δεδομένου ότι πρόκειται για ζωώδη φασισμό), είναι κάτι που η ανθρωπότητα μάλλον το έχει κατακτήσει , τουλάχιστον στη δυτική πτέρυγα του κόσμου, και μέσα (και παίζει ρόλο ο χρόνος της κατάκτησης) στον τελευταίο αιώνα που πέρασε (Μη μιλήσουμε καλύτερα, για την ελληνική πραγματικότητα στην επαρχία του 1950 και ακόμα πολύ αργότερα...)


Ταυτόχρονα, η υπόθεση με τον μεγαλοπαραγωγό Γουάινσταϊν, και με το κίνημα metoo, έχει δώσει μία νέα ώθηση προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς αποτελεί μία πρώτη ενθαρρυντική περίπτωση, όπου (επιτέλους!) ένας πανίσχυρος άντρας πραγματικά καταστρέφεται για την εγκληματική του ζωή (και όχι απλώς πράξη), και κυρίως εξευτιλίζεται και καταδικάζεται όχι απλώς οικονομικά αλλά και κοινωνικά, με το τελευταίο να έχει μείζονα σημασία στον προβληματισμό μας. Την ίδια στιγμή, ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται σε εκδήλωση κατά της έκτρωσης στην σχιζοφρενική Αμερική σε ένα θέμα τρομαχτικά κρίσιμο αυτή την περίοδο για τις αμερικανικές πολιτείες ( όποιος επιθυμεί μπορεί να ενημερωθεί από το εξαιρετικό ντοκυμαντέρ “Reversing Row”, για όσα τρομαχτικά, σε επίσημο κρατικό επίπεδο, συμβαίνουν στην άλλη όχθη του Ατλαντικού το 2020). Η Γαλλία θεσπίζει αυστηρότερους νόμους για την σεξουαλική παρενόχληση – ενόχληση στους δρόμους του Παρισιού την ίδια ώρα που οι άντρες “προβληματίζονται” ως προς την αλλοίωση της “φυσικής” διαδικασίας και τον πιθανό “ευνουχισμό” τους. Με λίγα λόγια, πολλά νέα φαινόμενα, ακραίες αντιθέσεις, ελπίδα και σκοτάδι μαζί διαμορφώνουν και επηρεάζουν έναν από τους δικαιότερους κοινωνικούς αγώνες.


Μέσα σε όλα αυτά, ο δυτικός άντρας δηλώνει τουλάχιστον επίσημα, θετικός στην ουσιαστική κοινωνική απελευθέρωση για την οποία αγωνίζεται σήμερα η γυναίκα. Και η διατύπωση αυτή, έχει μεγάλη σημασία. Γιατί ανάμεσα στο χλιαρό “δηλώνω θετικός” μέχρι στο “αντιτάσσομαι”, υπάρχουν άπειρες ουσιαστικές και κρίσιμες διαβαθμίσεις. Μέσα σε αυτές τις διαβαθμίσεις και λεπτομέρειες, κρύβεται μεγάλο κομμάτι της αλήθειας, ως προς την πραγματική στάση μέρους της κοινωνίας απέναντι σε πράξεις που καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα .

Μπορεί λοιπόν να υπάρχει αρνητική κρίση στα σχετικά, από τον ανδρικό κόσμο σε κάποια πλειοψηφία του, τουλάχιστον στην Ευρώπη και στην Αμερική. Αλλά “το κρίνω απλώς αρνητικά” δεν έρχεται ποτέ σε λογική αντίθεση με το “ανέχομαι”. Ίσα – ίσα. Πρόκειται για ένα σύνηθες, αλληλοσυμπληρούμενο μοτίβο.


Πού ακριβώς βρίσκεται ο δυτικός άντρας απέναντι στον φεμινισμό;


Οι διαβαθμίσεις είναι αποκαλυπτικές και σε αυτές πιθανόν να υπάρχει η όχι τόσο αισιόδοξη απάντηση για την πραγματικότητα, πραγματικότητα όμως που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε “στα ίσα” αν θέλουμε όντως να προχωρήσουμε ουσιαστικά.


Γιατί, υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στο “δεν το θεωρώ σωστό”, και στο “με εξοργίζει”. Στο “αυτό είναι κακό” και στο ότι “δεν θα το ανεχτώ”. Στο “βλέπω και νιώθω ότι συμβαίνει κάτι άδικο” μέχρι το “θα βγω έξω να το πολεμήσω...” Και ας συγκρουστώ – αν χρειαστεί - με τον φίλο μου, με τον αδερφό μου, με τον πατέρα μου... με όλες δηλαδή τις αρσενικές φιγούρες που έχω στην εκτίμησή μου. Πόσο μάλλον με τον ίδιο μου τον εαυτό.


Αν ακούσουμε λοιπόν, προσεχτικά τί λένε, λόγου χάρη, οι άντρες στη χώρα μας, μπορεί να βρούμε τις αιτίες που ζούμε ακόμα σε μία πατριαρχία. Μιλούν με πάθος, ένταση και μαχητικότητα για μία σειρά απο δικαιώματα που καταπατά ο καπιταλισμός, η οικονομία, το σύστημα, η θρησκεία... Από τους φοιτητικούς κύκλους, μέχρι τα στέκια των σημερινών σαραντάρηδων, θα ακούσεις πύρινους λόγους, εμποτισμένους με συγκίνηση και ανατριχίλα ακόμα και για τα θύματα του ισπανικού εμφυλίου, για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, για τις φυλακές του Γκουαντάναμο, για τους πολέμους της Αμερικής στην Μέση ανατολή, για την αποικιοκρατία εν γένει...ακόμα για για την κοινωνική βλάβη που προκάλεσε το παλιοπασόκ... Και πολύ καλώς μέχρι εδώ. Λόγια ορμητικά που δηλώνουν την διαβάθμιση: “όχι απλώς το κρίνω αρνητικά, αλλά δεν το ανέχομαι, με εξοργίζει αυτό που συνέβη”.


Αν τώρα τους ρωτήσεις πώς αισθάνονται για τις γυναίκες που στο συντριπτικό μέρος της ιστορίας της ανθρωπότητας υπόκεινται σε καθημερινά βασανιστήρια και στην στέρηση βασικών δικαιωμάτων που προσδιορίζουν τον άνθρωπο (ναι, να το πούμε δυνατά αυτό, δεν ήταν μεμονωμένα εγκλήματα που έβρισκαν ανοχή, όλη η ζωή τους στηριζόταν στη στέρηση της ζωής τους, επίσημα, κρατικά και θεσμοθετημένα), θα σου σχολιάσουν με αξιοσημείωτη ψυχραιμία: “Πολύ κακό, αλλά εντάξει, άλλες εποχές. Τώρα είναι καλύτερα τα πράγματα”. Η διαβάθμιση εν προκειμένω; : “Κακό, κατακριτέο αλλά δεν θα φτάσω να θυμώσω γι' αυτό”. Στην καλύτερη, θα ακούσω με ανοχή και υπομονή το ξέσπασμα της κοπέλας μου ή της αδερφής μου όταν εκείνη μιλάει για πάθος για να μη νιώσει ότι είμαι αντιφεμινιστής (παραμονεύει άλλωστε, και το politically correct). Εσύ, από την μεριά σου, θα ακούσεις με ψυχραιμία τον 20χρονο να είναι έτοιμος να κλάψει με την Δεκεμβριανή επανάσταση αλλά όταν τον ρωτήσεις πώς νιώθει που ο παππούς του που και που και όταν έπινε σάπιζε στο ξύλο τη γιαγιά του θα σου πει “ναι μωρέ την κακομοίρα... αλλά έτσι ήταν οι εποχές”.


Μία φράση δηλαδή (άλλες εποχές) που δεν θα χρησιμοποιήσει για να καλμάρει την οργή του για οποιοδήποτε άλλη άδικη κατάσταση ακόμα και αν έλαβε χώρα 200 χρόνια πριν. Και επικεντρώνομαι στους νέους γιατί πραγματικά αν αλλάξω γενιά προς τα πίσω ,τα φαινόμενα αυτά είναι κανόνας που επιβεβαιώνεται κάθε λεπτό. Τί υποδηλώνει κάτι τέτοιο; Στην πραγματικότητα, δεν σε αφορά, και ήρθε η ώρα να το παραδεχτούμε και οι δύο. Σε αυτό το φαινόμενο, νιώθεις ο εχθρός, ενώ ειρωνικά και στη ουσία, γίνεσαι ο εχθρός απλώς από την ίδια σου τη στάση την ίδια σου δηλαδή την ανοχή. Ταυτόχρονα, μιλάς για έναν αγώνα που έχει τελειώσει, ό,τι δηλαδή πιο επικίνδυνο για ένα αγώνα που στην πραγματικότητα δεν έχει δικαιωθεί.


Αυτή είναι η εικόνα της σύγχρονης συγκεκαλυμένης πατριαρχίας. Μίας πατριαρχίας που πέρα από τις θεσμικές κατακτήσεις, κοινωνικά συνεχίζει να αντιστέκεται σιωπηλά, στην καλύτερη από κεκτημένη ταχύτητα προνομίου, και στη χειρότερη ύπουλα και οργανωμένα. “Είμαστε μαζί σας”, λέει ο σημερινός δυτικός άντρας (ίσως και ο μόνος τρόπος να σε έχω). Εννοώντας, στην πραγματικότητα “σταμάτα να φωνάζεις γίνεσαι άσχημη όταν διεκδικείς από τον κόσμο μου”. Μία υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησης δεν πρόκειται ποτέ να τον εξοργίσει και είναι απόλυτα λογικό. Δεν είναι από τους αγώνες που θα ήθελε να δώσει:


Γιατί ποιος άραγε προνομιούχος καθ’ έξιν, είναι πρακτικά, ουσιαστικά και ειλικρινά, διατεθειμένος να εγκαταλείψει ή να μοιραστεί εκούσια την εξέχουσα θέση του, μία θέση στην οποία έχει συνηθίσει να στρογγυλοκάθεται επί αιώνες, μία θέση που υποστηρίζεται ως προς το μονοπώλιό της, από βαθιά ριζωμένες κοινωνικά παραδόσεις, συνήθειες, ή και επίσημους κρατικούς θεσμούς;


Βραβεία Σεζάρ 2020. Ο κος Πολάνσκι βραβεύεται για το “Κατηγορώ” με το βραβείο καλύτερης ταινίας. Από την αίθουσα αποχωρεί η ηθοποιός Αντέλ Ενέλ και η σκηνοθέτης – σεναριογράφος Σελίν Σιαμά (που δίνουν τη δική τους φεμινιστική μάχη ουσιαστικά και καλλιτεχνικά φέτος μέσα από το σπαρακτικό “πορτραίτο μιας γυναίκας που φλέγεται”). Δεν θα ασχοληθώ λεπτό με το πόσο σπουδαίος καλλιτέχνης είναι ο Γαλλοπολωνός, τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου, καθώς το θεωρώ μεν γεγονός, αλλά γεγονός άσχετο με το θέμα του άρθρου (που είναι για άλλη μία φορά, η επιείκεια, η ανοχή, και τα διαφορετικά κριτήρια με τα οποία κρίνουν τα έμφυλα εγκλήματα σε σχέση με τα υπόλοιπα, όλες οι κοινωνικές ομάδες του αντρικού φύλου).Θα συμπληρώσω απλώς το προφίλ του με ένα γεγονός: Ο κος Πολάνσκι είχε παραδεχτεί ότι έκανε σεξ με μία 13χρονη. Παραδέχτηκε επίσης ότι της έδωσε γι' αυτό τον σκοπό αλκοόλ και ηρεμιστικά χάπια. Έφυγε από την Αμερική για να αποφύγει την καταδίκη. Επί χρόνια ζητά την συγχώρεση. Στην πραγματικότητα του έχει απλόχερα δοθεί. Την ίδια στιγμή, κάνει ταινίες και μαζεύει όσκαρ, λιοντάρια, άρκτους, και φοίνικες.... Μαζί του στον αγώνα της “ανοχής”, πολλοί άντρες συνάδελφοι όπως ο Γούντι Άλεν και ο Μάρτιν Σκορτσέζε που στέκονται στο πλευρό του.


cinemagazine.gr

“Θα έπρεπε να συγχωρεθεί γι΄ αυτή τη μια και μοναδική αμαρτία του” , όπως είχε και πει και ο Λεχ Βαλέσα,πρώην πρόεδρος της Πολωνίας και κάτοχος Νόμπελ Ειρήνης...


Τα συμπεράσματα φυσικά ελεύθερα, και κατά την κρίση του καθενός...

2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png