• ΘΑΝΑΣΗΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ

ΤHIS IS ANFIELD




Τον Σεπτέμβριο, καθώς έψαχνα για εισιτήρια για προορισμούς στο εξωτερικό, συνάντησα μια εξωφρενική προσφορά… Αθήνα-Λονδίνο και Μάντσεστερ-Αθήνα 55€. Όπως καταλαβαίνετε, άδραξα της ευκαιρίας που μου παρουσιάστηκε και αμέσως έκλεισα τα εισιτήρια. Μιλώντας με φίλους που σπουδάζουν στο εξωτερικό, μου δόθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιήσω μια μονοήμερη εκδρομή στο Λίβερπουλ, καθώς η συγκεκριμένη πόλη είναι πολύ κοντά στο Μάντσεστερ, όπου και θα διέμενα. Και όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, δεν θα μπορούσα να μην επισκεφθώ έναν από τους ναούς του ποδοσφαίρου, το Anfield. Μπορεί το εισιτήριο της ξενάγησης να μου κόστισε σχεδόν όσο και εκείνο της διαδρομής… Αθήνα-Λονδίνο, αλλά ήταν κάτι που θα μπορούσα να το αντέξω. Πλέον, ύστερα από την μοναδική εμπειρία, σας υπογράφω και με τα δύο μου χέρια πως άξιζε τον κόπο!


Αναχωρώντας το πρωί από το Μάντσεστερ, όπου και διέμενα, με προορισμό το Λίβερπουλ, ένιωθα να με διαπερνά ένα ρίγος (όχι μόνο λόγω του… πολικού ψύχους), καθώς μου δινόταν η ευκαιρία να εκπληρώσω ένα παιδικό μου όνειρο. Καταφθάνοντας στη γενέτειρα των Beatles γύρω στις 11:00, έπρεπε να ανακαλύψω έναν τρόπο να περάσω την ώρα μου μέχρι το ρολόι να δείξει 14:30 και να αναχωρήσω για το γήπεδο. Αποφάσισα, λοιπόν, να κατευθυνθώ προς το Albert Dock, τη μαρίνα της πόλης, επί της οποίας βρίσκονται ορισμένα πολύ αξιόλογοι μουσειακοί αλλά και εκθεσιακοί χώροι (βλέπε Μουσείο Δουλείας, Tate Liverpool κτλ.), με αποτέλεσμα να καταλήξω όχι μόνο να μη «σκοτώνω» την ώρα μου, αλλά να απολαμβάνω την περιήγηση στους παραπάνω χώρους. Τελειώνοντας τη βόλτα μου σε εκείνο το κομμάτι της πόλης την επιθυμούμενη ώρα, αναχώρησα προς το γήπεδο.



ΑΝΦΙΛΝΤ ΕΝ ΟΨΕΙ!

Καθ’ όλη τη διαδρομή προς το γήπεδο ήμουν εξαιρετικά νευρικός και ένιωθα την αδρεναλίνη να… χτυπάει κόκκινο! Παρόλα αυτά, φαίνεται πως δεν είχα ακόμα προετοιμαστεί κατάλληλα, καθώς τη στιγμή που το λεωφορείο σταμάτησε μπροστά από τη στάση του γηπέδου, έμεινα αποσβολωμένος, καθώς έμοιαζε ακόμα πιο μεγαλειώδες από αυτό που περίμενα. Και, πιστέψτε με, οι προσδοκίες μου ήταν πολύ υψηλές…

Η ουρά αναμονής ήταν μεγάλη αν αναλογιστεί κανείς ότι ήταν Παρασκευή μεσημέρι και για αυτό ένιωσα ευγνώμων που είχα επιμεληθεί να κλείσω ηλεκτρονικά το εισιτήριό μου. Αφού έλαβα το απαραίτητο ακουστικό υλικό και πέρασα από τον, καθιερωμένο στην Αγγλία, έλεγχο της τσάντας μου, προχώρησα προς το σημείο έναρξης της περιήγησης στα… λημέρια μερικών από τους ποιοτικότερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.

Ύστερα από τις απαραίτητες οδηγίες που μας υποδείκνυαν τις κατευθύνσεις που θα έπρεπε να ακολουθήσουμε σε περίπτωση κινδύνου, αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τις σκάλες που οδηγούσαν στο 6ο (!) επίπεδο του γηπέδου.


Liverpool’s coaches HALL OF FAME

Όταν φτάσαμε εκεί, είδαμε έναν χώρο ο οποίος θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως Hall of Fame των προπονητών που πέρασαν ποτέ από τον κόκκινο σύλλογο του Μέρσεϊσαιντ. Bill Shankly, Bob Paisley, Joe Fagan, Kenny Dalglish, Gerrard Houllier και Rafa Benitez πρωταγωνιστούσαν, αποτελώντας την χρυσή εξάδα των προπονητών της ομάδας. Δίπλα από τη φωτογραφία καθεμιάς από αυτές τις καθοριστικές, για την ιστορία του συλλόγου, προπονητικές ιδιοφυΐες παρατίθεται ένα κείμενο με μια ρήση τους για την ομάδα, ενώ υπήρχε και η δυνατότητα σάρωσης, με το οπτικοακουστικό υλικό, της φωτογραφίας του κάθε προπονητή για να ακολουθήσει μια μικρή αφήγηση των επιτευγμάτων τους στη διάρκεια της παραμονής τους στο κλαμπ.





THE MAIN STAND (LEVEL 6)

Στη συνέχεια, και έπειτα από την πρώτη αλλαγή του, παρεχόμενου στην ξενάγηση, τεχνολογικού εξοπλισμού, κατευθυνθήκαμε προς το ανώτερο διάζωμα της κερκίδας, από όπου είχαμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε τη… μαγική θέα που προσφερόταν τόσο εντός όσο και εκτός του γηπέδου. Πάλι το οπτικοακουστικό υλικό έκανε τα θαύματά του, καθώς μας έδινε τη δυνατότητα να νιώσουμε (και να ακούσουμε) τον παλμό ενός γεμάτου Anfield. Γιατί, όπως και να ‘χει, είναι σίγουρα διαφορετικό το θέαμα από την τηλεόραση και διαφορετικό στο γήπεδο. Προς θεού, για να μην παρεξηγηθώ, δεν εξισώνω την ατμόσφαιρα σε αγώνα με αυτή που ζήσαμε εμείς, αλλά σίγουρα είναι πιο ρεαλιστική από αυτή που απολαμβάνει κανείς από τον καναπέ του.


ΟΙ …ΚΟΜΠΑΡΣΟΙ

Έπειτα από την διαδρομή στην ιστορία του γηπέδου που ακολουθούσε και την μετακίνηση στον δεύτερο όροφο και το εστιατόριο της Carlsberg, φτάσαμε στο ισόγειο, το… κυρίως πιάτο δηλαδή. Εκεί, μπορεί κανείς να αντικρίσει πέρα από τα γραφεία των εκπροσώπων της UEFA, τα γραφεία τύπου της ομάδας, την Αίθουσα τύπου, το Media Lounge τα αποδυτήρια των φιλοξενουμένων αλλά και της γηπεδούχου ομάδας.




PRESS CONFERENCE ROOM

Η Αίθουσα Τύπου του γηπέδου αποτέλεσε τη μεγαλύτερη φωτογραφική ατραξιόν του γηπέδου, αφού οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να φωτογραφηθούν καθήμενοι στη θέση του Klopp και των όσων άλλων προπονητών και παικτών που συμμετέχουν στις Press Conferences των ομάδων τόσο πριν όσο και μετά τους αγώνες. Δεν είναι τυχαίο που εκεί, οι (περισσότεροι από κάθε άλλη αίθουσα) υπάλληλοι του γηπέδου δεν σταματούσαν να τραβάνε φωτογραφίες ικανοποιώντας τα αιτήματα των απαιτητικών… μοντέλων τους. Μάλιστα, δεν ήταν λίγοι αυτοί που προσπαθούσαν -αποτυχημένα στη συντριπτική πλειοψηφία τους- να μιμηθούν γνωστές αντιδράσεις και εκφράσεις προπονητών που έχουν αφήσει εποχή, ενώ άλλοι παρίσταναν τους εκπροσώπους Τύπου με εξίσου μεγάλη αποτυχία. Παρόλα αυτά, η χαρά και ο ενθουσιασμός που έβλεπε κανείς στα πρόσωπα όλων των παρευρισκόμενων καθιστούσε αδιάφορη την όποια κριτική προς τη συμπεριφορά τους εντός του συγκεκριμένου χώρου.


ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ «ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ»

Και φτάνουμε λοιπόν στα αποδυτήρια… Όπως είναι εύλογα αντιληπτό από την πρώτη στιγμή, όλες οι παροχές στα αποδυτήρια των φιλοξενουμένων είναι κατώτερες σε σύγκριση με τις αντίστοιχες στα αποδυτήρια της Liverpool. Για να φανταστείτε για τι μιλάμε, πρέπει να αντιληφθείτε πως ακόμα και τα πλακάκια στα ντουζ, τα μαξιλαράκια στα οποία κάθονται οι παίκτες αλλά και οι στεγνωτήρες των χεριών ήταν άλλης κλάσης στα αποδυτήρια των γηπεδούχων. Όμως, η κύρια διαφορά εντοπίζεται στο πάτωμα του χώρου το οποίο όπως χαρακτηριστικά μου είπε εμπιστευτικά ένας άνθρωπος του γηπέδου ύστερα από σχετική ερώτησή μου «το πάτωμα των αποδυτηρίων των φιλοξενουμένων είναι …διαφορετικό σε σχέσης με αυτό της ομάδας μας. Το πάτωμα των δικών μας αποδυτηρίων είναι αντιολισθητικό έτσι ώστε οι παίκτες μας να μην δύνανται να γλιστρήσουν ούτε έπειτα από το ντουζ τους. Από την άλλη, το πάτωμα των αντιπάλων μας όταν είναι βρεγμένο, θα μπορούσε να θυμίζει και …παγοδρόμιο (γέλια)». Δεν το θεώρησα παράλογο ύστερα από όλα αυτά ότι δεν ήθελε να βγάλουμε μια φωτογραφία…

Για τις ανάγκες των ξεναγήσεων, ο θρύλος Jamie Carragher έχει επιλέξει τους έντεκα καλύτερους αντιπάλους που είχε ποτέ αντιμετωπίσει εντός του σπιτιού του, του Anfield. Μια ενδεκάδα, αν μη τι άλλο, εντυπωσιακή και πολυδιάστατη.






Από την άλλη, στα αποδυτήρια των γηπεδούχων ήταν τοποθετημένες οι εμφανίσεις των παικτών του σημερινού ρόστερ της ομάδας μαζί με αυτές ορισμένων πολύ σημαντικών ποδοσφαιρικών μορφών του κλαμπ. Μεταξύ αυτών δέσποζαν οι Dalglish και Gerrard.





THIS IS (AN)FIELD!

Και, επιτέλους(!), η είσοδος στον αγωνιστικό χώρο. Ύστερα από το καθιερωμένο χτύπημα στο κούφωμα του χώρου που οδηγεί στο γρασίδι, μας δόθηκε η ευκαιρία να φτάσουμε μέχρι την πλάγια γραμμή του γηπέδου και να καθίσουμε στους πάγκους των ομάδων. Εδώ το όνειρο μετατράπηκε σε… ονείρωξη. Κοίταζα δεξιά μου και έβλεπα τη γνωστή παγκοσμίως The Kop, κοίταζα μπροστά μου και έβλεπα την Sir Kenny Dalglish stand, κοίταζα αριστερά μου και έβλεπα την Anfield Road Stand, κοίταζα πίσω μου και έβλεπα την Main Stand. Και μετά είδα έναν άλλο επισκέπτη να βγαίνει προς τον αγωνιστικό χώρο κάνοντας πως χειροκροτεί το πλήθος ανταποδίδοντας στο δικό τους χειροκρότημα και αναλογίστηκα πόσο χειρότερος θα ήταν (αν όχι αυτός, οποιοσδήποτε άλλος τουρίστας) από θρυλικές (για τους λάθος λόγους) μορφές που έχουν περάσει από την ομάδα… Προτίμησα να απολαύσω όμως την ατμόσφαιρα παρά να αναλωθώ σε αυτή τη διαδικασία, που μόνο πόνο θα μπορούσε να μου προσφέρει…


WHERE YOU’LL NEVER …KOP ALONE!

Στη συνέχεια, περπατήσαμε προς την the Kop, την γνωστότερη -ίσως- κερκίδα των οργανωμένων μιας ομάδας ύστερα από το «Τείχος» της Ντόρτμουντ. Και εκεί, η τεχνολογία έκανε τα… μαγικά της! Σαρώνοντας την συγκεκριμένη εξέδρα με την συσκευή που μας είχε δοθεί για την ξενάγηση, ο ηθοποιός David Morrissey, αφηγητής του οπτικοακουστικού υλικού και γνωστός Liverpoolian, άρχισε να μιλάει για τη συγκεκριμένη κερκίδα με τόση αγάπη και τρυφερότητα, ώστε θα μπορούσε κανείς να πιστέψει πως επρόκειτο για το σπίτι του. Μόλις ο λόγος του τελείωσε, άρχισε να ηχεί στα αυτιά μας το μοναδικό “You’ll never walk alone” και στο μυαλό μας να παίζουν σε ριπλέι όλες οι σπουδαίες στιγμές της ομάδας του Μέρσεϊσαιντ… Πραγματική ανατριχίλα… Δεν θα υπήρχε καλύτερος τρόπος για να ολοκληρωθεί αυτό το τουρ, όλοι νιώσαμε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή.



AND, LAST BUT NOT LEAST …THE OFFICIAL STORE

Πράγματι, κάπου εκεί, η μαγική αυτή εμπειρία έφτασε στο τέλος της. Αφού παραδώσαμε στο προσωπικό του γηπέδου το οπτικοακουστικό υλικό, και οδηγηθήκαμε προς την έξοδο του γηπέδου, οι περισσότεροι εκ των (συν)επισκεπτών μου, κατευθυνθήκαμε προς την μπουτίκ της ομάδας, η οποία εκτεινόταν σε δύο ορόφους συνολικής επιφάνειας μεγαλύτερης των 400τμ και περιείχε από εμφανίσεις της ομάδας μέχρι ποτήρια μπύρας και τραίνα σημαδεμένα με το πτηνό-σύμβολο της ομάδας. Αφού πραγματοποίησα και εγώ -ως ένα ακόμα θύμα του καταναλωτισμού- τις αγορές μου με όση μεγαλύτερη σύνεση μπορούσα, αναχώρησα από το γήπεδο με προορισμό το κέντρο της πόλης για τη τελευταία βόλτα μέχρι τις 6 όποτε και το τραίνο μου θα ξεκινούσε προς το Μάντσεστερ.



ΥΓ1: Αδιαμφισβήτητα, η επίσκεψη στο στάδιο των ονείρων μου (γιατί, κακά τα ψέματα, η Λεωφόρος και το ΟΑΚΑ αποτελούν πιο αντιεμπορικούς προορισμούς) αποτέλεσε ένα σημείο-σταθμό στην ενασχόλησή μου με τη στρογγυλή θεά. Όχι μόνο γιατί βρέθηκα στον πυρήνα μιας από τις μεγαλύτερες ομάδες στον κόσμο, αλλά και γιατί μπόρεσα να αντιληφθώ με τον καλύτερο τρόπο μέσα από την αλληλεπίδρασή μου με τους υπαλλήλους του γηπέδου τι σημαίνει «αγαπάω την ομάδα μου» και όχι «αγαπώ την ομάδα μου και μισώ όλες τις άλλες». Αυτοί οι άνθρωποι που αποτελούν μερικούς από τους θερμότερους οπαδούς της ομάδας, μιλούσαν με μεγάλο σεβασμό τόσο για την Everton, την άλλη ομάδα της πόλης, όσο και για την Manchester United, την αιώνια αντίπαλο της Liverpool.


ΥΓ2: Το γήπεδο της Liverpool βρίσκεται τις παρυφές ενός πάρκου στην άλλη άκρη του οποίου βρίσκεται το Goodison Park, το αντίστοιχο της Everton. Τα σχόλια δικά σας…


ΥΓ3: Καλύτερη διαφήμιση μιας ομάδας από την ξενάγηση στο «σπίτι» της δεν υπάρχει. Ανοίγοντας τις πόρτες της έδρας σου, όχι μόνον αυξάνονται τα έσοδα, αλλά παράλληλα ενισχύεται και ο δεσμός των οπαδών με την ομάδα αλλά και το γήπεδο, αφού, έχοντας γνωρίσει όλα τα απρόσιτα μέχρι τότε για αυτούς σημεία, θα επιδεικνύουν μεγαλύτερο σεβασμό καθώς θα έχουν αναπτυχθεί αισθήματα προστασίας και κτητικότητας. Αλλά στην Ελλάδα, η πλειοψηφία των ομάδων δεν έχει καν δικό της γήπεδο…


YΓ4: 30 χρόνια ήταν πολλά...


Tο παρόν άρθρο πρωτοδημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα ballin.eponymousview.gr


Πηγές: deviantart.com, pinterest.com,

2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png