• GUEST WRITER

Το Πανανθρώπινο όραμα

Της Φωτεινής Δαλιάνη

Joan Miró, «To Καρναβάλι του Αρλεκίνου” (thanpan.org)

"Ένας άνθρωπος

Ένα όραμα

Μια καρδιά

Μια ψυχή

Μια λύση

Μια αστραπή από φώς

Ένας Θεός

Ναι

Ένα όραμα

Μια σάρκα

Ένας κορμός

Μια πραγματική θρησκεία

Μια φωνή

Μια ελπίδα

Μια πραγματική απόφαση

Ναι ναι, πόσο θέλω ένα πανανθρώπινο όραμα

Όχι λάθη

Όχι σωστά

Και τότε σίγουρα, δεν θα υπάρχει μαύρο η άσπρο

Όχι άλλο αίμα

Όχι άλλη λάσπη

Ό,τι έχουμε όλοι ανάγκη είναι ένα πανανθρώπινο όραμα

Είχα ένα όραμα όταν ήμουν μικρό παιδί

Ονειρεύτηκα ένα όραμα

Μια ηλιαχτίδα ελπίδας κι ενότητας

Οράματα, μιας γλυκιάς πανανθρώπινης ενότητας

Αλλά

Ένας παγωμένος άνεμος φυσάει

Και

Μια σκοτεινή παγωμένη βροχή πέφτει

Κάνοντας την καρδιά μου να αναρωτιέται:

«Κοίτα όλοι αυτοί πως κατέστρεψαν το όνειρό μου»

Ένα Πανανθρώπινο όραμα

Γι αυτό, δώστε μου όλοι τα χέρια σας

Χαρίστε μου τις καρδιές σας

Είμαστε έτοιμοι

Μόνο μια κατεύθυνση υπάρχει

Ένας κόσμος ένα έθνος

Ναι

Ένα όραμα

Όχι μίσος, όχι πόλεμος

Μόνο συνύπαρξη, για να διώξουμε τη νύχτα

Με αυτή την μεγάλη γιορτή

Αλλά

Κοίτα όλοι αυτοί πως κατέστρεψαν το όνειρό μου

Ότι παίρνω σήμερα, είναι τηγανιτές πατάτες σε ένα φαστ-φουντάδικο."

QUEEN 1972

« Αφού δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι ; »

Είναι πράγματι σωστό να υπάρχει μια παγκόσμια αγάπη, μια παγκόσμια ειρήνη και ένα κλίμα συνοχής και συνεργασίας, έτσι ώστε οι Μουσουλμάνοι, να μην αντιμάχονται τους Εβραίους, να μη βομβαρδίζονται σχολεία και να πεθαίνουν αθώα παιδιά. Οι Τζιχαντιστές να μην αποκεφαλίζουν Βουδιστές και Χριστιανούς και οι Καθολικοί να δίνουν την αμέριστη αγάπη τους σε Προτεστάντες και Ορθόδοξους και αντίστροφα.

Ποιος δεν συμφωνεί ότι όλοι οι άνθρωποι είναι πλάσματα του Θεού, που όπως και να τον αποκαλούν, με την ίδια αγάπη όλους τους έπλασε. Όλοι οι πολιτισμοί σε όλα τα στάδια της ανάπτυξής τους, πιστεύουν σε κάτι υπερβατικό που ετεροκατευθύνει την ύπαρξή τους. Έτσι λοιπόν, όλοι ανήκουμε στην παγκόσμια αγάπη Του, έγχρωμοι, λευκοί, Ασιάτες, ομοφυλόφιλοι, ρατσιστές, σαϊεντολόγοι, ακόμη, -ας με συγχωρέσετε- σατανιστές, διότι όλοι πλάσματα του Του είμαστε.


Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, «άνθρωπος φύσει κοινωνικό όν». Αυτό σημαίνει, ότι σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του, το άτομο έχει ανάγκη την κοινωνικότητα, ως μια μορφή προσωπικής εξέλιξης. Με βάση την Αθροιστική Θεωρία του ιδίου, όταν σε μια κοινωνία δρουν και μετέχουν πολλοί άνθρωποι, αθροίζονται τα θετικά τους στοιχεία, καθιστώντας έτσι την ατομική εξέλιξη, κομμάτι αναπόσπαστο της παγκόσμιας. Εφόσον λοιπόν καλύψαμε το ατομικό, πνευματικό και το κοινωνικό κομμάτι, μας μένει το κοινωνικό-οικονομικό, ήτοι ο βιοπορισμός συνδυασμένος με το κέρδος.


Κάτω από αυτό το σκεπτικό, μου φαίνεται απόλυτα λογικό να υπάρχει μία Παγκόσμια Τράπεζα, που το νόημα της σύστασής της, αλλά και το επί της ουσίας αντικείμενό της, είναι να στηρίζει τους λαούς όλου του κόσμου, όταν αυτοί βρίσκονται σε ανάγκη. Πόσο ανθρωπιστικό ακούγεται!


Το ερώτημά μου όμως είναι: Τηρεί τελικά η όχι το η παγκόσμια αυτή τράπεζα, τα ιδανικά για τα οποία ιδρύθηκε, λίγο πριν το τέλος του Β’ ΠΠ, όταν το αίμα έρρεε στους δρόμους; Διότι άλλο είναι να βοηθάς τους λαούς όταν αυτοί το έχουν πραγματικά ανάγκη και άλλο είναι να εκμεταλλεύεσαι την ανάγκη τους, πολλώ δε μάλλον, το πόνο και τη δυστυχία τους.


Το σκεπτικό είναι απλό.


Α) Οικονομική βοήθεια σημαίνει, να χαρίζεις στον συνάνθρωπό σου, κάτι από το υστέρημά σου, ξεφεύγοντας έτσι από την έννοια της βοήθειας, αγγίζοντας τα όρια της αλληλεγγύης και του αλτρουισμού.


Β) Άριστο είναι να βοηθάς , χαρίζοντας κάτι από το περίσσευμά σου. Με τον τρόπο αυτό χαρίζεις, ενώ παράλληλα δεν στερείσαι.

Γ) Άλλο πάλι είναι να βοηθάς τον συνάνθρωπό σου, δανείζοντάς τον, πλην όμως θέτοντας την υπόσχεση ότι μόλις «σταθεί στα πόδια» του θα στα επιστρέψει στο ακέραιο.


Δ) Επαχθές όμως είναι να τον δανείζεις, με απώτερο σκοπό σου να απομυζάς τόκους, ώστε να γίνεσαι μέρα με την μέρα πλουσιότερος, εις βάρος αυτού του ανθρώπου, που περιέπεσε στην ανάγκη σου.


Ωστόσο, η απάντηση είναι πάντα η απλή: «Δεν είμαστε φιλανθρωπικό ίδρυμα, έτσι λειτουργεί η Αγορά!»


Είναι τελικά απλό ;


Υπενθυμίζω ότι ακόμα και κατά την περίοδο του σκοτεινού μεσαίωνα, υπήρχαν χώρες της Δύσης, που δια νόμου απαγόρευαν την τοκογλυφία.


Έτσι λοιπόν, μετά τις δύο περιόδους δυστυχίας των λαών, λόγω των παγκοσμίων πολέμων, λογικό ήταν να ιδρυθεί μια Παγκόσμια Τράπεζα, για να στηρίζει τους λαούς που πέφτουν σε δυσκολία.

Συμβαίνει τελικά όμως αυτό;

Aν συμβαίνει, τότε ποιο από τα πιο πάνω τέσσερα σκεπτικά εφαρμόζει;

Της αλληλεγγύης, της χάρης, της βοήθειας ή της επαχθούς τοκογλυφίας ; Διότι αν εφαρμόζει το σκεπτικό της επαχθούς τοκογλυφίας, τότε η παγκόσμια τράπεζα στήριξης, μετατρέπεται σε παγκόσμιο δυνάστη που εν τέλει τίνος συμφέροντα εξυπηρετεί ; Η ίδια μετατρέπεται σε ‘Λερναία Ύδρα’ και αντί να επιλύει τα οικονομικά τους προβλήματα εν αντιθέσει τα διογκώνει. Αναμφισβήτητο γεγονός ότι τάζει στο λαό ψεύτικες υποσχέσεις με… αιθεροβάμονα αποτελέσματα.

Αν το πιο πάνω το συνδυάσουμε με το ότι έθνη όπως η Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η Γαλλία, η Ιταλία, η Αργεντινή, η Βενεζουέλα, η Χιλή, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και πάμπολλες άλλες χώρες στενάζουν από την «βοήθεια» που τους παρέχει η Παγκόσμια Τράπεζα, τότε τίνος εν τέλει, τα συμφέροντα εξυπηρετεί, αφού δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες των κρατών που την θέσπισαν ;


Ποιος τελικά είναι τόσο πλούσιος, ώστε να δανείζει με τόκο τον πλανήτη Γή; Και αν τα τοκογλυφικά κέρδη δεν καταλήγουν στα κράτη της γης, που τελικά καταλήγουν; Μιας και σίγουρα δεν πάνε σε άλλο πλανήτη. Ούτε πάλι εξυπηρετούν κάτι η κάποιους λογικούς με το να στοιβάζονται και να σαπίζουν σε αποθήκες. Μήπως όμως τελικά αυτό γίνεται, εξυπηρετώντας την παράλογη ανθρώπινη ματαιοδοξία,- μιας και τα σάβανα δεν έχουν τσέπες- αποτελώντας έτσι τη ‘Λυδία Λίθο’ της εκμετάλλευσης ανθρώπων και χωρών; Καθώς αν και η έννοια «κεφάλαιο», είναι απρόσωπη, οι κεφαλαιούχοι έχουν όνομα και επώνυμο. Λαμβάνουν ζωή και όπως όλοι, θα λάβουν θάνατο.


Όμως, Τράπεζες και Ανθρωπισμός, ήταν (και είναι) δύο έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες.

Συνήθως οι Παγκόσμιοι θεσμοί, δημιουργούνται από τα άτομα για τα άτομα και τις χώρες τους. Πολλές φορές όμως, η κατάληξη είναι να μην εκπληρώνουν τις επιθυμίες τους. Πώς συμβαίνει όμως αυτό; Η απάντηση είναι ότι οι επιθυμίες των κρατών μεταβάλλονται χρόνο με τον χρόνο όπως το γνωστό πλέον Brexit. Ναι, αλλά και οι θεσμοί δεν είναι αυτοκέφαλοι, ούτε έχουν αναπτύξει τεχνητή νοημοσύνη. Το γεγονός ότι κράτη τα οποία ενεπλάκησαν σε δύο παγκοσμίους πολέμους που σημαίνει ότι οι διαφορές τους ήταν αγεφύρωτες, μπόρεσαν μετά από αυτά να δράσουν σε πνεύμα συνεργασίας πρώτα με την Κοινωνία των Εθνών και στη συνέχεια με τον Ο.Η.Ε, αποτελεί εγγύηση ότι μπορούν να συζητήσουν και να λύσουν ακόμη μικρότερα προβλήματα.


Ωστόσο, παρατηρούμε ότι με τα χρόνια αυτή η ικανότητα ξεθωριάζει και τα κράτη απομονώνονται. Σύμφωνα με τα σοφά λόγια της καθηγήτριας Διεθνούς Δικαίου, Κας Γαβουνέλη, με τα χρόνια όταν το αίμα από τους δρόμους «ξεπλένεται με την βροχή», οι άνθρωποι ξεχνούν την αίσθηση και την μυρωδιά του θανάτου, όλα φαίνονται μακρινά και ιστορικά. Οι λαοί και οι εξεγέρσεις φουντώνουν και ο χρόνος αρχίζει να κυλάει πάλι σε κυκλική τροχιά.


Δυστυχώς αυτό το «πετυχημένο» σενάριο κρατάει χρόνια και όταν σπάει, σπάει άσχημα. Όπως στην περίπτωση της Γαλλικής και της Ρώσικης Επανάστασης. Οι οποίες ήταν όμως εν τέλει πραγματικές επαναστάσεις, ή ήταν όπως τελειώνει το τραγούδι των QUEEN «τηγανιτές πατάτες σε ένα φαστ-φουντάδικο ??? ».

Επιφυλάσσομαι να σας απαντήσω αργότερα, όταν θα έχω αγωνιστεί, ώστε η Δημοκρατία να μου έχει αποδώσει τη αρμόδια θέση, που πιστεύω ότι δικαιούμαι να έχω σε ένα… Πανανθρώπινο όραμα που αναπόφευκτα έρχεται.


2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png