• NEWSROOM

Δεν γίνεται ο καθένας Άι Βασίλης

Της Φυλλιώς Μητροπούλου


«Πάρε ένα μαντήλι. Πενήντα λεπτά το πακέτο», είπε το μικρό κορίτσι και ακούμπησε τα χαρτομάντηλά του πάνω στο τραπέζι, δίπλα στους διπλούς καφέδες τους.


«Δεν θέλουμε μαντήλια» απάντησε ο νεαρός φοιτητής και συνέχισε την κουβέντα με την φίλη του, «να πάμε σήμερα να βγάλουμε εισιτήρια με το τραίνο. Την Τρίτη είναι παραμονή».


«Δώσε μου ένα ευρώ» τον διέκοψε το παιδί που άλλαξε το αίτημά του, αλλά δεν κουνήθηκε από τη θέση του.


Έμεινε για λίγο αμίλητος και σκεπτικός ο φοιτητής και μετά, «ευρώ εγώ δεν δίνω, μόνο δώρο», είπε. Τον κοίταξε περίεργα η φίλη του, όμως ακόμα πιο περίεργα τον κοίταξε το παιδί και "δώρο” ρώτησε με τρόπο που αμφέβαλε για ό,τι έφτασε σ αυτιά του. «Ναι, δώρο. Εγώ μόνο δώρα μοιράζω. Γιατί ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ο Άι Βασίλης» είπε τόσο σοβαρά αυτός, που η φίλη του «είσαι στα καλά σου»; τον ρώτησε «ας το παιδί να πάει στη δουλειά του».


«Σιγά που είσαι ο Άι Βασίλης», απάντησε δύσπιστο το παιδί. «Εσύ είσαι αδύνατος, ο Άι- Βασίλης είναι χονδρός».

«Έρχομαι από τον Βόρειο Πόλο, έχω μέρες να φάω και να κοιμηθώ, αδυνάτισα», δικαιολογήθηκε αυτός.

«Ο Άι Βασίλης είναι γέρος. Εσύ έχεις μαύρα μαλλιά», συνέχισε το παιδί να αμφιβάλει για την αλήθεια των λόγων του.

«Τα έβαψα τα μαλλιά μου. Έπειτα είμαι άγιος, είπα στο Θεό να με κάνει νέο».

«Και πού είναι η άμαξά σου;»

«Την άφησα πάνω στα κάστρα. Άκου, είμαι στ’ αλήθεια ο Άι- Βασίλης και πες μου τι δώρο θέλεις να σου κάνω» ξανάπε αυτός, είχε αποφασίσει να πάρει το ρόλο που φαντασιωνόταν στα σοβαρά.

«Ο Άι- Βασίλης, ο Άι- Βασίλης» επανάλαβε με γουρλωμένα μάτια το παιδί και «Αλήθεια είναι ο Άι Βασίλης;» στράφηκε προς την κοπέλα και τη ρώτησε με δισπιστία. «Ναι, έγνεψε» αυτή κοιτάζοντας αλλού. ««Τρελός είναι ο φίλος μου,» σκεφτόταν, «ζει με τις φαντασιώσεις του. Να καθόμαστε στο καφενείο «το πτυχίον» επιμένει, «για να έχουμε την αίσθηση πώς «δεν αφιστάμεθα του σκοπού μας» -ξέρει βλέπεις και την καθαρεύουσα- «για να θεωρηθεί το πολύωρο χαλάρωμά μας στις καρέκλες του επιμελής φοίτηση και να μας αποδοθεί δίκαια το πτυχίο της Νομικής. Η τωρινή εμμονή του για μεταμόρφωση σε Άι Βασίλη, να δούμε τι εξυπηρετεί»».


«Λοιπόν, το πίστεψες; Πες μου τι δώρο θέλεις να σου κάνω»; ρώτησε αυτός το παιδί.

Εκείνο τον κοίταξε ακόμα χωρίς να τον πολυπιστεύει και «Την κούκλα που είναι στο καροτσάκι και μιλάει θέλω. Έχουνε πολλές τέτοιες στο Βαρδάρη», είπε διστακτικά.

«Καλά, περίμενε, πάω να στη φέρω» .

«Δεν μπορώ να περιμένω. Η μάνα μου με βλέπει, θα με δείρει που δεν δουλεύω» είπε και έδειξε κατά το πίσω μέρος της Ροτόντας κάποιους, που το ζευγάρι των νεαρών δεν μπόρεσε να εντοπίσει.

«Καλά, τότε φύγε και έλα σε λίγο».

«Δεν μπορώ σε λίγο. Θα έλθω το βράδυ στις 12».

«Στις 12 τα μεσάνυκτα, μικρό παιδί στον δρόμο, απαγορεύεται».

«Μπα, έτσι γίνεται. Έχει πολλή δουλειά σήμερα. Είναι Σάββατο. Και παραμονές Χριστουγέννων. Δίνει ο κόσμος. Αλλά θα περιμένω εδώ καλύτερα».

«Καλά, κάτσε εδώ στο τραπέζι με τη Βάσω, για να μην σε βλέπει η μάνα σου», είπε αυτός και σηκώθηκε.


Έφυγε βιαστικός, κατηφόρισε προς την Εγνατία. Κόσμος πολύς κυκλοφορούσε παντού. Περπάταγε στους στολισμένους δρόμους, χάζευε στις παραφορτωμένες βιτρίνες, απολαμβάνοντας την εκπλήρωση των επιθυμιών του έστω και νοερά, κουβέντιαζε, χαριεντιζόταν, καθόταν στα καφενεία και τα παγκάκια της πλατείας. «Η πόλη είναι όμορφη μέσα στο φως το ήλιου, αυτή η πόλη σου δίνει την αίσθηση της οικειότητας και της ανοχής, ευχαριστιέσαι να την περπατάς» σκεφτόταν. Ανακατεύτηκε με τους άλλους, περπάτησε λιγάκι, σε λίγο βρήκε τα μαγαζιά με τα παιχνίδια. Μπήκε σε ένα, ρώτησε για μια κούκλα με καρότσι που να μιλάει. Του έδειξαν. 40 ευρώ του ζήτησαν. Αυτός όμως είχε μόνο 30 ευρώ πάνω του.


Ξαναγύρισε στο καφενείο. Το παιδί καθόταν κοντά στη φίλη του και περίμενε με αγωνία.

«Βασίλη την έφερες την κούκλα»; τον ρώτησε

«Κοίτα, έχει τελειώσει. Πρέπει να πάω στο Βόρειο Πόλο που είναι το εργοστάσιο να τη φέρω. Περίμενε εδώ με τη Βάσω δέκα λεπτά ακόμη».

«Με τι θα πας στο Βόρειο Πόλο»;

«Με το έλκηθρο».

«Βασίλη, πάρε με και μένα», παρακάλεσε το παιδί

«Δεν κάνει , απαγορεύεται…»


Έφυγε ο νεαρός Αι Βασίλης. Πηγαίνοντας προς την κοντινή τράπεζα για να κάνει την ανάληψή του και να συμπληρώσει τα μετρητά του, εντόπισε μια πολυπληθή παρέα ενήλικων Ρομά, να ξεκουράζονται στα παγκάκια. «Θα σας το χαλάσω, εγώ παιχνίδι θα της πάρω της μικρής, θα τα ευχαριστηθεί τα Χριστούγεννα με ένα παιχνίδι», τους είπε νοερά.


Πήρε από το μηχάνημα ανάληψης χρήματα, ξαναπήγε στο μαγαζί, αγόρασε την κούκλα, ξαναγύρισε τρέχοντας στο καφενείο και την έδωσε στο κοριτσάκι. Την έπιασε αυτό στα χέρια του, άνοιξε διάπλατα τα μάτια του, την κοίταξε αστράφτοντας από χαρά και χοροπηδώντας είπε στον γενναιόδωρο φοιτητή «Είσαι ο Άι Βασίλης, είσαι ο Άι Βασίλης, το είδα» και έφυγε πετώντας.


Στα παιδικά του χρόνια είχε επιστρέψει ο φοιτητής, τότε που το περίμενε το δώρο του Άι Βασίλη και το εύρισκε κάθε Πρωτοχρονιά δίπλα από το κρεβάτι του. Τον ίδιο τον Άγιο δεν τον είχε δει ποτέ, στα ενδιάμεσα της αναμονής τον έπαιρνε ο ύπνος. Πόση όμως χαρά τον γέμιζε το δώρο του, πόσο τον μάγευε το μυστήριο της επίσκεψής του, «ωραία δουλειά να μοιράζεις χαρά στα παιδιά» είχε καταλήξει, «αυτό θα ήθελα να κάνω και εγώ κάποτε». Ήταν ευτυχισμένος που επιτέλους το είχε καταφέρει.


Μόνο που η ευτυχία του κράτησε ελάχιστα. Σε λίγο καμιά δεκαριά παιδιά με πρώτο απ’ όλα το οκτάχρονο κοριτσάκι που έσπρωχνε το καροτσάκι με την κούκλα του, τον περικύκλωσαν και «Άι Βασίλη, θέλουμε και εμείς δώρο». «Εγώ θέλω αυτοκίνητο, εγώ τρένο, εγώ μπάλα….» φώναζαν και σπρώχνονταν και μάλωναν μεταξύ τους, ποιος θα πάει κοντύτερα στον Άγιο….


Εκείνα απαιτούσαν το δώρο τους και αυτός αμήχανος και σιωπηλός σηκώθηκε μαζί με τη φίλη του και μπήκαν στην πολυκατοικία, πάνω από το καφενείο, όπου έμενε. Όταν ανέβαιναν με το ασανσέρ. «Πρέπει να τηλεφωνήσω στους γονείς μου να μου στείλουν χρήματα για το εισιτήριο. Δεν μου έμεινε δεκάρα», ψιθύρισε.



Πηγή εικόνας: mancode.gr

2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png