• GUEST WRITER

Αντίδοτο στη θλίψη

Της Φ

Πηγή: strollinggreece.com

Το ασθενοφόρο πέρασε αγκομαχώντας από μπροστά μας και συνέχισε την ανηφόρα. Είχαμε ακούσει το βουητό του από μακριά, θα ‘χε αφήσει τη Λάκκα και θ ανέβαινε στην κάτω Ράχη, όταν μας ενημέρωσε για την παρουσία του και εμείς, οι κάτοικοι της πάνω Ράχης, αναρωτηθήκαμε τι είδους αυτοκίνητο ήταν και τι ήθελε μεσημεριάτικα στα μέρη μας. «Απέ και ο μανάβης και το σκουπιδιάρικο περάσανε, απέ όλοι οι γειτόνοι που είχανε κατέβει στην πλατεία μαζευτήκανε, ποιος καινούργιος μας θυμήθηκε», αναρωτήθηκε φωναχτά η γειτόνισσά μας η Διαμάντω, όρθια στην άκρη του μπαλκονιού του σκαρφαλωμένου στο βουνό σπιτιού της και το ερώτημά της το ακούσαμε όλοι εμείς, οι αραγμένοι στις αυλές και τις βεράντες μας, χωρίς να μπορούμε να το απαντήσουμε. Η κάτω γειτόνισσά μας η Ασήμω, που το γαντζωμένο σφιχτά στο γκρεμό σπίτι της διέθετε ανοιχτό ορίζοντα, βγήκε στην άκρη της μικροσκοπικής αυλής της, έβαλε το δεξί της χέρι στο κούτελο και προσπαθούσε να εντοπίσει το στενό ανηφορικό δρόμο και το θορυβώδες κινούμενο όχημα, που ακροβατώντας στις παρυφές της χαράδρας πορευόταν με δυσκολία κατά τα μέρη μας, αλλά δεν πρόλαβε εγκαίρως να ενημερωθεί και να μας ενημερώσει.


Η απορία μας λύθηκε από μόνη της ή πιο σωστά αντικαταστάθηκε από ανησυχία, μια και η παρουσία του κίτρινου αυτοκίνητου, αν και δεν συνοδευόταν από το εφιαλτικό σφύριγμά του, δεν παρέπεμπε σε καλό.. Αυτόματα πεταχτήκαμε από τις καρέκλες μας, βγήκαμε στο στενό δρόμο και παρακολουθώντας την ασθμαίνουσα πορεία του, « ποιανού του ‘λαχε ν’ αρρωστήσει τέτοια μέρα» συλλογιζόμαστε.


Πριν απ’ την πάνω στροφή του δρόμου, καμιά πενηνταριά μέτρα μακριά μας , στο πλάτωμα κάτω απ’ τον ίσκιο του μεγάλου πλάτανου, το ασθενοφόρο σταμάτησε. Μια νέα γυναίκα, σαν γνωστή φαίνεται, σχολίασαν οι περισσότεροι, βγήκε από τη θέση του συνοδηγού, κατηφόρισε λίγα μέτρα και κοίταξε προσεκτικά το στενό πετρόχτιστο καλντερίμι, που οδηγούσε στο σπίτι του μάστρο -Νικόλα. Μετά ξαναμπήκε στο αυτοκίνητο, ενώ εμείς, που παρακολουθούσαμε το περιστατικό με αγωνία και με διάθεση συμπαράστασης, μέναμε ακόμα στα σκοτάδια μας. Τότε ο νεότερος της παρέας, ο Πέτρος ο μηχανικός, που είχε έρθει, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι από μας, στο πατρικό του για το δεκαπενταύγουστο, πάω να δω τι γίνεται είπε και άρχισε ν ανεβαίνει τρέχοντας.


Σε λίγο έφτασε στο αυτοκίνητο, στάθηκε για ένα δυο λεπτά μπροστά στην πόρτα του οδηγού και μετά τον είδαμε να ξαναγυρίζει αργά- αργά και συνοφρυωμένος κοντά μας. «Τον Θοδωρή του μαστρο Νικόλα φέρανε. Ήθελε να περάσει την αυριανή μέρα στο πατρικό του. Νοίκιασε η αδερφή του το ασθενοφόρο και τον έφερε, τι να κάνει», ψιθύρισε και έφυγε για το σπίτι του. «Πω πω, ω Θεέ μου, ω το καημένο», ψιθυρίσαμε σοκαρισμένοι και αιφνιδιασμένοι οι υπόλοιποι και διαλύσαμε την σύναξη σκυθρωποί και συλλογισμένοι. Την βαριά και ανίατη αρρώστια του τριανταπεντάχρονου Θοδωρή, την είχαμε μάθει από καιρό αλλά να, η απρόσμενη επίσκεψή του μας είχε αναστατώσει.


Το νέο του ερχομού του Θοδωρή στο χωριό, πρέπει διαδόθηκε με περίεργη ταχύτητα σε όλο το μαχαλά, υποθέτω από το ελαφρύ βοριαδάκι, που φύσηξε διακριτικά από την πάνω Ράχη και πήρε την κατηφόρα. Γιατί δεν έπεσε στη δική μου τουλάχιστον αντίληψη, οι γείτονες να στέκονται στο δρόμο για να δουν το φορείο με το Θοδωρή να μεταφέρεται στο σπίτι του πατέρα του, ούτε να μιλάνε μεταξύ τους σχετικά. Μόνο η Διαμάντω, που κατέβηκε από τα ψηλώματά της και επισκέφτηκε τον άρρωστο ανιψιό της, μας πληροφόρησε επιστρέφοντας πως ο Θοδωρής, ξαπλωμένος μπροστά από το ανοιχτό παράθυρο και ακουμπισμένος στα μαξιλάρια του, «αγνάντευε τα γύρω ψηλά βουνά και σκεβόταν». «Αχ μαύρε Θοδωρή, εσύ που ανεβοκατέβαινες τρέχοντας τις ανηφόρες, που δεν άφηνες σύκο και καρύδι ακόμα και στο πιο ψηλό κλαρί, πώς κατάντησες», συμπλήρωσε και έφυγε βιαστική. Και μιλάω για διάδοση του νέου γιατί με τον ερχομό του Θοδωρή αξιοσημείωτα πράγματα συνέβησαν στο χωριό… Μπορώ για παράδειγμα να βεβαιώσω, πως μια ησυχία απλώθηκε σε όλο το μαχαλά, ησυχία ασυνήθιστη και πρωτόγνωρη, μια και οι φωνές και οι κουβέντες κάθε είδους, ενισχυμένες και από την ιδιαίτερα καλή ακουστική και την αυγουστιάτικη μαζική σύναξη των συγχωριανών, πλημμύριζαν τέτοιες μέρες την ατμόσφαιρα.


Αυτονόητο φυσικά πως η ησυχία διακοπτόταν από το κακάρισμα μια κότας, το λάλημα ενός πετεινού, το βέλασμα ενός προβάτου. Δεν αναφέρω το θρόισμα των φύλλων, ούτε το μονότονο τραγούδι απ’ τα τζιτζίκια του δεκαπενταύγουστου, αυτωνών οι ήχοι είχαν ενσωματωθεί πλήρως στην ατμόσφαιρα, ήταν από τα συστατικά της ησυχίας της… Και την επισημαίνω την ησυχία γιατί δεν άκουσα τη Διαμάντω να παραπονιέται από το τηλέφωνο στα παιδιά της, γιατί την άφησαν μόνη της χρονιάρα μέρα και προτίμησαν τις διακοπές, ή την Ασήμω να μαλώνει την νύφη της, γιατί έριξε πολύ νερό στις τσετσεκιές της αυλής τους, ούτε ακόμα τη Λεμονιά, που μένει λίγο χαμηλότερα να διαπληκτίζεται έντονα με τον άνδρα της πρόσφατα πεθαμένης αδερφής της για τα κληρονομικά τους, πράγμα που συνέβαινε σχεδόν καθημερινά. Ακόμα βεβαιώνω πως δεν ακούστηκαν φωνές, γέλια και τραγούδια, όπως γινόταν τέτοια μέρα, σιωπηλά και διακριτικά πέρασε η γιορτή. Υπέθεσα πως κανείς δεν ήθελε με τους θορύβους του να αποσπάσει τον άρρωστο Θοδωρή από τα αγναντέματα και τους ρεμβασμούς του.


Όμως το κλίμα της αυτοσυγκράτησης και της περισυλλογής, που διαισθανόμουν να πλανιέται στον αέρα, με οδήγησε και σε άλλες σκέψεις.... Τις εσωτερικές διεργασίες και γενικά τις μη φανερές αντιδράσεις των γειτόνων μου, που θα επικύρωναν αυτές τις σκέψεις μου, φυσικά και δεν τις γνωρίζω. Μόνο για τις δικές μου δικαιούμαι να μιλώ.. Εγώ λοιπόν όλη τη νύχτα είχα ξαναγίνει παιδί και μαζί με το Θοδωρή και τα άλλα γειτονόπουλα παίζαμε κρυφτό και κυνηγητό και τραγουδάγαμε και μιλάγαμε και μαλώναμε και τρελαίναμε τις γειτόνισσες με τις φωνές μας. Και αυτό ενώ αγωνιζόμαστε με τον άνδρα μου, με τις αγκαλιές μας, τα χάδια μας και τα γλυκόλογά μας, να βεβαιώσουμε την καλή μας τύχη και να την ευχαριστηθούμε, όσο ήταν ακόμα καιρός. Έρωτας αντίδοτο στην θλίψη, ψιθύρισα κάποια στιγμή. Την επόμενη μέρα της γιορτής πάντως, όταν το ασθενοφόρο πήρε το Θοδωρή και τον πήγε στη βάση του, όλα ξανάγιναν όπως πριν.

2.png

follow us on Instagram @atheniantimes.gr

"Νέα άποψη σε Αθηναϊκούς καιρούς"
- ΟΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ -
Εικόνα1.png
LACREDI LOGO.png
- ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΙΤΕ -
  • Black Facebook Icon
  • Instagram
Εικόνα1.png
Εικόνα1.png